Reklama internetowa

ciąg dalszy pracy mgr z poprzedniego miesiąca

Reklama internetowa charakteryzuje się :

  • niskim kosztem, pozwalającym na dotarcie do szerokiej rzeszy odbiorców na całym świecie,
  • zasięgiem (Internet ma zasięg ogólnoświatowy),
  • interaktywnością, która pozwala odwiedzającemu strony WWW na wybór co chce oglądać,
  • multimedialnym charakterem przekazu , pozwalającym umieścić każdą informację w dowolnej formie,
  • łatwym kontaktem,
  • zawsze aktualnymi informacjami ,
  • dostępnością, która oznaczająca, że raz zamieszczona reklama jest dostępna przez 24 godziny na dobę i przez cały rok,
  • targetingiem czyli możliwość dokładnego skierowania reklamy do konkretnej grupy odbiorców.[1]

W Internecie można uzyskać informacje dotyczące efektywności kampanii reklamowej w sieci ,tzn. dowiedzieć się ile osób widziało daną reklamę , ile zainteresowało się nią oraz jaki procent osób ją zignorował. Informacje te można uzyskać w dowolnym czasie trwania kampanii , a nie po kilku tygodniach jak w przypadku reklamy tradycyjnej. Dzięki takiemu zastosowaniu reklama Internetowa jest bardziej elastyczna , ponieważ można w dowolnym czasie zmieniać lub modyfikować obraną strategię , wpływając w ten sposób na zwiększenie jej efektywności.

Podsumowując, w marketingu  mamy trzy  modele komunikowania się. Internet jako jedyne z dostępnych nam obecnie mediów  umożliwia nam wykorzystanie wszystkich trzech modeli komunikowania się. Mimo to, że Internet wykorzystuje wszystkie  modele komunikowania się to tak naprawdę wszystkie jego zalety nie są jeszcze w stu procentach wykorzystywane.

[1] W.Ciechocki , Internet w biznesie , artykuł na stronie iwb.onlinesc.pl/html/reklama.html

Internet jako środek reklamy

fragment pracy mgr

Internet jako medium elektroniczne stwarza możliwość umieszczania w nim reklam oraz prowadzenia działań marketingowych. Należy do grupy mediów masowych takich , jak telewizja i radio.

Podstawową cechą wyróżniającą Internet od innych mediów jest  interaktywność oraz sposób komunikowania się ze swoimi klientami.[1]

Reklama w tradycyjnych mediach dociera do szerokiej rzeszy potencjalnych konsumentów , mimo- a nawet wbrew – ich woli. Internet natomiast , nie tylko dociera do stosunkowo wąskiej grupy klientów , ale wymaga od nich zaangażowania oraz poniesienia pewnych kosztów.[2]

Media masowe do komunikowania się z potencjalnymi klientami wykorzystują model „jeden do wielu” ( one – to- many), co przedstawia rysunek 10.

Rysunek 10

 Marketingowy model komunikacyjny „jeden do wielu”

K-konsument

Źródło: J.Wielki, Elektroniczny marketing poprzez Internet, PWN, Warszawa –Wrocław 2000, s.100

W modelu tym firma przesyła określone informacje do licznej grupy konsumentów. Jednak nie wie dokładnie do ilu konsumentów informacja dotarła i jaką spowodowała reakcję.

W Internecie oprócz powyższej metody stosowane są jeszcze dwie :

  • metoda „jeden do jednego” ;
  • metoda „wielu do wielu”.

Metoda „jeden do jednego” (ont-to-one) stanowi podstawę najpopularniejszego instrumentu internetowego – poczty elektronicznej. Umożliwia ona przesłanie wiadomości od nadawcy do odbiorcy i pozwala na wysłanie komunikatu zwrotnego. [3]

[1] T.Szapiro, R.Ciemniak,Internet – nowa…, op.cit.,s.55

[2] K.Kosowska-Hańderek,Reklama-Internet-Realia, „AIDA” nr 6 /1998.

[3] J.Wielki, Elektroniczny marketing poprzez …, op.cit, s.100

[w przyszłym miesiącu ciąg dalszy tej pracy mgr]

Promocja. Sprzedaż osobista. Promocja sprzedaży. Propaganda gospodarcza

Promocja stała się jednym z bardziej widocznych zjawisk łączących się z wprowadzeniem gospodarki rynkowej. Warto więc przyjrzeć się temu zjawisku z punktu widzenia przydatności promocji dla przedsiębiorców. Aby osiągnąć właściwe efekty działań promocyjnych, trzeba przestrzegać pewnych zasad i uwzględniać różne uwarunkowania. Wprawdzie na skuteczność działań promocyjnych w dużym stopniu wpływają takie cechy, jak oryginalność, intuicja twórców, polot i inwencja twórcza, ale przestrzeganie pewnych ogólnych reguł jest potrzebne, szczególnie że tamtych cech nauczyć się nie można.

Promocja jest traktowana jako element marketingu, dlatego też występuje tu powiązanie decyzji promocyjnych z rodzajem produktu, jego ceną i wykorzystywaniem kanałami dystrybucji.

Sprzedaż osobista jest procesem informowania i przekonywania potencjalnych nabywców poprzez bezpośredni kontakt w celu sprzedaży produktu/usługi.

Promocja sprzedaży to wszystkie materialne środki, które maja na celu szybkie i krótkotrwałe zwiększenie sprzedaży poprzez dodanie do produktu/usługi wyjątkowej korzyści. Określana jest również jako: promocja uzupełniająca lub dodatkowa. [1] Najczęściej stosowane środki to: bezpłatne próbki, kupony, premie, nagrody, ekspozycja wystawowa, upominki.

Propaganda gospodarcza to każda informacja na temat firmy i jej oferty ukazująca się nieodpłatnie w mediach.

[1] B. Nowotarska-Romaniak Marketing usług ubezpieczeniowych, str. 82

Public relations

Public relations – „Podstawą public relations jest znajomość sytuacji społecznej, a to znaczy słuchanie społeczeństwa i różnych rodzajów zbiorowości. Inaczej mówiąc, jest to opis i pomiar stanu opinii publicznej. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że badania opinii społecznej nie dają zazwyczaj satysfakcji ich zleceniodawcom, bowiem z reguły ujawniają poważne niedostatki w pracy zarówno działów PR, jak i dyrekcji”[1]

Public relations można określić jako planowe i ciągłe wysiłki mające na celu stworzenie i utrzymanie wzajemnego zrozumienia między daną organizacją a społeczeństwem. Chodzi więc w tym wypadku nie o promowanie sprzedaży konkretnego produktu, lecz o tworzenie zaufania do przedsiębiorstwa jako całości, co ma oczywiście w konsekwencji przyczynić się po jakimś czasie do wzrostu popytu na towary firmy i do zwiększenia sprzedaży.

Public relations jest pewną formą promocji, dziś ma szczególne znaczenie dlatego, że powstają coraz nowe firmy, niektóre przedsiębiorstwa łączą się, inne zmieniają branże swego działania, co wymaga stworzenia ich tożsamości i określonego obrazu w opinii publicznej. Aby to osiągnąć można, prowadzić następujące działania:

  • kontakty z prasą, radiem i telewizją, co w niektórych przedsiębiorstwach należy do rzecznika prasowego,
  • obsługa klientów odwiedzających przedsiębiorstwo, także w czasie targów i wystaw,
  • przedstawianie referencji innych odbiorców, dotyczących towarów sprzedawanych przez przedsiębiorstwo,
  • kontakty z najbliższym otoczeniem przedsiębiorstwa, polegające na organizowaniu różnych imprez, mających na celu jego integrację ze środowiskiem, np. dni otwartych drzwi, czy umożliwienie zapoznania się z przedsiębiorstwem, procesem produkcyjnym itp.,
  • uczestniczenie w akcjach organizowanych przez organizacje społeczne,
  • kontakty z innymi instytucjami, także ze szkołami i wyższymi uczelniami,
  • organizowanie sympozjów naukowych związanych z dziedzin, w której działa przedsiębiorstwo,
  • opracowywanie informacji i raportów na temat działalności przedsiębiorstwa, co znajduje często wyraz w formie różnego rodzaju wydawnictw,
  • wykorzystywanie wszelkich innych kontaktów z otoczeniem przedsiębiorstwa w celu tworzenia zaufania do firmy,
  • opracowywanie prospektów emisyjnych w wypadku prywatyzacji przedsiębiorstwa,
  • utrzymywanie kontaktów z akcjonariuszami, np. opracowywanie i wysyłanie sprawozdań z działalności przedsiębiorstwa oraz przygotowywanie i organizowanie ogólnych zgromadzeń akcjonariuszy.

Z punktu widzenia powiązania public relations z innymi działaniami prowadzonymi w przedsiębiorstwie można więc wyróżnić dwie ich grupy:

  • public relations jako samoistne działania, celowo inicjowane i prowadzone w celu zdobycia i utrzymania zaufania otoczenia do przedsiebiorstwa, np. wspomniane sympozja, wydawnictwa i wykorzystanie środków masowego przekazu,
  • public relations jako działania prowadzone w związku z innymi czynnościami, polegające na wykorzystywaniu ich do tworzenia zaufania do firmy, np. organizowanie wizyt klientów w przedsiębiorstwie, kontakty osobiste czy listowne.[2]

Public relations to zestaw celowo dobranych działań zapewniających firmie systematyczne komunikowanie się z otoczeniem (kształtujących stosunki z otoczeniem). Wszystkie te działania służą wytworzeniu pozytywnych postaw wobec firmy. Rola public relations w systemie promocji firm ubezpieczeniowych stopniowo wzrasta.

Sponsorowanie polega na wspomaganiu w formie finansowej lub/i rzeczowej działalności społecznie użytecznej (np. sportowej, oświatowej, ochrony zdrowia itp.) i wywołaniu tym sposobem u potencjalnych nabywców pozytywnych skojarzeń z firmą i jej produktami/usługami. [3]

[1] T. Goban-Klas, Public relations,  Businessman Press, Warszawa

[2] A. Sznajder Sztuka promocji czyli jak najlepiej zaprezentować siebie i swoją firmę, str. 124

[3] B. Nowotarska-Romaniak Marketing usług ubezpieczeniowych, str. 82

Reklama prasowa

Reklama prasowa jest formą reklamy, której środkiem przekazu jest szeroko rozumiana prasa. Do środków przekazu reklamy prasowej zalicza się zarówno „prasę” w tradycyjnym pojęciu, czyli słowo (bądź obraz) pisane i publikowane na papierze (charakteryzujący się statyczną formą przekazu), jak i jej multimedialny odpowiednik występujący w e-gazetach lub e-wydaniach. Reklama prasowa jest jednym z najlepszych sposobów komunikowania się przedsiębiorstwa z rynkiem. Prasa codzienna jest bardzo dobrym medium dla utrzymania świadomości istnienia produktu na rynku. Do środków przekazu informacji można zaliczyć zarówno gazety (prasę codzienną) jak i czasopisma, magazyny. Reklama prasowa jest niezwykle rozwiniętą formą reklamy o bardzo długich tradycjach. Za pośrednictwem prasy można docierać do konkretnej grupy odbiorców i przekazywać bardziej szczegółowe informacje o produkcie niż w innych formach reklamy. O skuteczności reklamy prasowej decyduje przede wszystkim nakład czasopisma oraz częstotliwość jego ukazywania[1].

[1]   Zob. J. Altkorn, (red.), Podstawy marketingu, Kraków 1998, s. 176.

Małe Kalendarium Reklamy

Do podsumowania dotychczasowych rozważań posłuży poniższa tabela, w której zestawione zostały dane dotyczące najistotniejszych wydarzeń z historii reklamy.

Tabela 1. Małe Kalendarium Reklamy

Rok Wydarzenie
1480 około tego roku w Anglii wydrukowano pierwszą reklamę prasową, były to wskazówki dla duchownych dotyczące Świąt Wielkanocy
14.10.1612 w Paryżu, w gazecie Journal General dAffiches została wydrukowana

pierwsza reklama prasowa

1.07.1650 w Lipsku zaczęto wydawać Einkomende Zeitung (później przemianowaną na LeipzigerZeitung) pierwszą gazetę codzienną na świecie; wydawana była 6 dni w tygodniu
1704 pierwsza udokumentowana amerykańska reklama prasowa – Boston

Newsletter

1835 w Nowym Jorku, w pracowni Jared Bell’a powstał pierwszy plakat zewnętrzny o wymiarach powyżej 50 stóp kwadratowych
1843 w Filadelfii rozpoczął działalność pierwszy agent reklamowy Volney Palmer, zajmował się zbieraniem ogłoszeń reklamowych i umieszczaniem ich w prasie, można też z powodzeniem powiedzieć, że była to pierwsza jednoosobowa agencja reklamowa
1882 Procter & Gamble rozpoczyna promowanie mydła Ivory, budżet kampanii wyniósł 11.000 dolarów
1890 francuski dziennik Le Petit Journal, jako pierwszy tytuł prasowy na świecie osiągnął nakład 1 miliona sztuk dziennie
1893 Coca-Cola zostaje zarejestrowana, jako marka handlowa
1893 w samych Stanach Zjednoczonych wydano około 50 tysięcy dolarów

na reklamę

1899 powstaje Amerykańskie Stowarzyszenie Reklamowe
1899 James Walter Thompsona otwiera filię swojej agencji reklamowej –

JWT – w Londynie

1900 na ulicach amerykańskich miast pojawiły się pierwsze billboardy
1906 pierwsze reklamy prasowe płatków śniadaniowych Corn Flakes; do 1915 roku Nestle wydaje milion dolarów na reklamę ogólnokrajową
1922 nowojorska stacja Wind & Earth & Air & Fire wyemitowała pierwszą na świecie reklamę radiową
1925 profesor Olgierd Langer w Wyższej Szkole dla Handlu Zagranicznego we Lwowie, jako pierwszy w Polsce rozpoczął cykl wykładów o

reklamie

18.10.1922 została wyemitowana pierwsza audycja BBC, która do dzisiaj w żadnym kanale radiowym i telewizyjnym nie emituje reklam
3.05.1927 na antenie rozgłośni poznańskiej (dzisiejsze Radio Merkury) odbyła się pierwsza w Polsce emisja reklamy radiowej
1929 producent papierosów Lucky Strike wydaje ponad 12 milionów dolarów na reklamę tej marki, co stanowi jeden z rekordów, jeśli chodzi o wysokość budżetu na reklamę jednego produktu
1930 w Chicago wychodzi pierwszy numer branżowego tygodnika Advertising Age, magazyn ukazuje się do dnia dzisiejszego
01.07.1941 stacja telewizyjna WNBT wyemitowała pierwszy, trwający 10 sekund spot reklamowy, była to reklama zegarków firmy Bulova i dzień ten uznaje się za datę narodzin reklamy telewizyjnej
1989 w Polsce, z początkiem III RP zaczął się rozwijać rynek reklamy

komercyjnej

1989 pierwsza w wolnej Polsce reklama telewizyjna, jej przedmiotem był

środek Prusakolep

30.04.1991 Jan Sorensen szef Ośrodka Komputerowego Uniwersytetu w Kopenhadze zarejestrował polską domenę „.pl”
20.12.1991 od tego dnia w Polsce dostępny jest Internet, placówki naukowe Uniwersytetu Warszawskiego, Instytut Fizyki Jądrowej i Obserwatorium Astronomiczne oraz pojedyncze komputery w Krakowie, Toruniu i Katowicach zostały podłączone do Internetu, tego dnia Stany Zjednoczone zniosły ograniczenia w łączności z Polski
1993 powstała przeglądarka internetowa Mosaic, która potrafiła wyświetlać grafikę i ramki, to zmieniło także sposób podejścia do reklamy internetowej, która dotychczas opierała się głównie na mailingu
2001 rok rozpoczął się i od dekady trwa nieprzerwanie prawdziwy boom reklamowy, pojawiły się też nowe formy reklamowe, takie jak na przykład reklama ambientowa, a także nastąpiło ogromne spopularyzowanie reklamy internetowej
Źródło:                    Opracowanie                   własne

Direct mail

Kolejnym rodzajem reklamy jest Direct mail (metoda bezpośredniej wysyłki pocztowej). Szczególne znaczenie Direct mail ma w przypadku reklamy międzynarodowej, słabo rozwiniętego środowiska medialnego lub ograniczonej i wysoce zdefiniowanej grupy konsumentów. Metoda bezpośredniej wysyłki pocztowej przyjmuje jedną z dwóch form organizacyjnych ze względu na dostępność danych adresowych odbiorcy: wysyłka adresowa i wysyłka bezadresowa. Metoda bezadresowa wykorzystywana jest zwykle do dystrybucji ulotek[1].

[1]   Por. A. Grzegorczyk, Reklama, Warszawa 2010, s. 96 – 97.

Reklama telewizyjna

Reklama telewizyjna dociera do najbardziej masowej widowni, gdyż trudno wskazać konsumenta, który nie oglądałaby telewizji. W związku z tym szerokim zasięgiem koszt dotarcia do jednego konsumenta jest niższy niż w przypadku wielu innych mediów. Poprzez połączenie obrazu, ruchu, dźwięku i koloru telewizja ma największe możliwości przyciągania i utrzymania uwagi odbiorców oraz wykreowania reklamy silnie oddziałującej na emocje potencjalnego klienta. Wadą oddziaływania poprzez telewizję jest natłok reklam, który powoduje tzw. szum informacji[1].

[1]   Por. J. Kall, Reklama, Warszawa 1998, s. 89 – 90.

Pojęcie Public Relation

Pojęcie „Public Relation” w relacji do kodeksowo nakreślonych celów działalności jednostek penitencjarnych.

Najczęściej spotykana i najbardziej obrazowa definicja określa PR jako:

Międzynarodowe Stowarzyszenie PR: „…świadome, zaplanowane i długotrwałe pielęgnowanie stosunków jakiejkolwiek organizacji ( gospodarczej, niegospodarczej, instytucji, urzędu ) z jej bliższym i dalszym otoczeniem, przy uwzględnieniu nastawienia i opinii, oraz zainteresowania tego otoczenia w stosunku do danej organizacji, które głównie za pośrednictwem systemu informacyjnego oraz zwrotnego odbierania sygnałów od otoczenia ma doprowadzić do wzbudzenia zainteresowania, pozytywnego nastawienia i zaufania tego otoczenia do organizacji”.

Inne definicje są w mojej ocenie mniej interesujące i mniej precyzyjne, ale podaję ich przegląd dla celów porównawczych.

Institute of Public Relations: „…praktyczne działania w ramach PR to planowy i nieustanny wysiłek, aby stworzyć i utrzymać dobrą reputację przedsiębiorstwa oraz wzajemne zrozumienie między instytucją a odbiorcami jej działań”.

Deklaracja Meksykańska Stowarzyszeń PR: „…praktyczne działania w ramach PR to dziedzina sztuki i gałąź nauki społecznej polegająca na analizie tendencji, przewidywaniu ich konsekwencji, doradztwie dla kierownictwa różnych instytucji oraz wdrażaniu zaplanowanych programów działań, które będą służyć zarówno danej instytucji, jak i dobru publicznemu”.

Webster New International Dictionary: „…promocja wzajemnych kontaktów i dobrej reputacji pomiędzy osobą, firmą lub instytucją a innymi osobami, szczególnymi grupami odbiorców lub ogółem społeczeństwa, poprzez dystrybucję łatwo interpretowalnych materiałów i rozwijanie przyjaznej wymiany zdań, oraz oceny reakcji danej grupy odbiorców”.

Sam Black: „…PR to sztuka i nauka osiągania harmonii z otoczeniem poprzez wzajemne porozumienie oparte na prawdziwej i pełnej informacji”.

Scott M. Cutlip: „…PR to funkcja zarządzania, która nawiązuje i podtrzymuje wzajemnie korzystne stosunki pomiędzy instytucją oraz grupami (publics), od których zależy jej sukces lub klęska”.

Dwie definicje żartobliwe:

Biblia – (List do Hebrajczyków; 13:16): „O dobrych uczynkach i ich rozgłaszaniu nie zapominaj”.

Robert Heilbroner: „PR to zawodowa solidarność setek tysięcy specjalistów złączonych wspólna profesją, a których wspólny problem polega na ustaleniu czym w istocie jest ich zawód”.

Oprócz zacytowanych jak i innych, licznych definicji pojęcia Public Relation wskazuję jako najodpowiedniejszą tę, którą prezentuje Międzynarodowe Stowarzyszenie PR. Kładzie ona główne akcenty na dążenie do pewnej ugody społecznej i lepszej realizacji wspólnych interesów organizacji oraz zainteresowanych jej działalnością kręgów społecznych. W moim przekonaniu w jakiś szczególny sposób koreluje powyższe z powszechnym rozumieniem celów działania takiej instytucji jak jednostka penitencjarna. Inne definicje bliższe są działalności firm handlowych lub stricte produkcyjnych, a taką więzienie przecież nie jest.
W stanie prawnym sprzed 01 września ubiegłego roku, a więc przed wejściem w życie nowego KKW, w definicji celów wykonywania kary pozbawienia wolności określonych w art. 37 „starego” KKW nie znajdujemy prostej lub jednoznacznej relacji pomiędzy pojęciem PR, a tymi celami. Pomimo tego zdawaliśmy sobie sprawę, że kształtowanie u skazanego społecznie pożądanej postawy i wdrażania go do społecznie użytecznej pracy oraz przestrzegania porządku prawnego nie może odbywać się skutecznie bez pozytywnego nastawienia „otoczenia” do Służby Więziennej, która z natury rzeczy jest „organizacją”. Zwłaszcza, że w/w cele strategiczne osiągało się prowadząc pracę resocjalizacyjną, polegającą na poddaniu skazanego dyscyplinie i porządkowi w odpowiednim zakładzie oraz na oddziaływaniu przez pracę, naukę i zajęcia kulturalno – oświatowe. Takich oddziaływań nie dało się realizować całkowicie w sposób zamknięty, a taki czy inny udział „otoczenia” był bezwzględnie konieczny i praktykowany w stopniu wprost proporcjonalnym do „pozytywnego nastawienia”. Bliżej pojęcia PR była natomiast treść Rozdziału 7 Regulaminu Wykonywania Kary Pozbawienia Wolności (dalej RWKPW), a konkretnie § 122 wskazujący na to, że w procesie resocjalizacji skazanych, administracja zakładu karnego inicjuje różne formy współdziałania ze społeczeństwem. Można przyjąć, że pod pojęciem „różne formy” była także ukryta ewentualność prowadzenia przez administrację więzienną PR, a już na pewno określenie to niwelowało wszelkie wątpliwości co do tego czy można było poświęcać czas i środki na tę pozornie ekstrawagancką działalność.
Zgoła inaczej, to znaczy o wiele precyzyjniej i szerzej mówi się na ten temat w nowym KKW, który wszedł w życie w dniu 01.09.1998 r. Już sama definicja celów wykonywania kary pozbawienia wolności (znajdująca się w art.67 kodeksu), a którymi są: wzbudzenie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa – odwołuje się do sposobów oddziaływania. W paragrafie 3 ww. artykułu znajdujemy, że między innymi w oddziaływaniu na skazanych należy uwzględniać podtrzymywanie kontaktów ze światem zewnętrznym
Uczestnictwu społeczeństwa w wykonywaniu orzeczeń poświęcono natomiast cały rozdział VII nowego kodeksu, co samo w sobie oznacza wyraźną wolę ustawodawcy do podkreślenia roli i wysokiego znaczenia współdziałania jednostek penitencjarnych z instytucjami zewnętrznymi. W art. 38 nowego KKW mowa jest o możliwości współdziałania stowarzyszeń, fundacji, organizacji i instytucji, a także kościołów i związków wyznaniowych i osób godnych zaufania. Współdziałanie to może dotyczyć przedmiotowo szeroko rozumianego wykonywania kar, środków karnych, zabezpieczających i zapobiegawczych ( a więc nawet tymczasowego aresztowania). A w zakresie rodzajów działalności polegać ma na udziale w działalności resocjalizacyjnej, społecznej, kulturalnej, oświatowej, sportowej i religijnej. Dostrzeżmy tu ogromny zasięg dopuszczalnej działalności, zarówno co do podmiotowych jak i przedmiotowych jej aspektów.
W art.40 nowego KKW ujmuje się jeszcze obowiązek powołania organów koordynujących powyższe, a mianowicie Rady Głównej do Spraw Społecznej Readaptacji i Pomocy Skazanym powoływanej przez Premiera i analogicznych Rad Wojewódzkich powoływanych przez Wojewodę. Pomijając kwestie organizacyjne i strukturalne rozważmy co jest niezbędne by rozwinąć szeroko tego rodzaju współdziałanie ze środowiskiem zewnętrznym, który to obowiązek nabrał rangi ustawowej. Sytuacja uległa o tyle zmianie, że to już nie przeczucie nadchodzących zmian i aktywność poszczególnych jednostek lub konkretnych osób jest wystarczające do otwierania się na świat zewnętrzny. Obowiązek ustawowy konkretyzuje cele i podmioty, które należy pozyskać, aby proces wychowawczy nabrał głębszego społecznego wymiaru. Krótko stwierdzę, że w jednostkach okręgu łódzkiego proces ten przebiegł zupełnie bezproblemowo, a to właśnie dlatego, że już znacznie wcześniej dostrzeżono potrzebę prowadzenia efektywnego PR i pozyskani dla resocjalizacji sprzymierzeńcy współpracowali z naszymi jednostkami i samym Okręgowym Inspektoratem od kilku lat. Podając przykład jednostki, którą aktualnie kieruję, czyli ZK nr 1 w Łodzi, w oparciu o przepis paragrafu 2 art. 38 nowego KKW podpisano do końca 1998 roku 6 porozumień ze współdziałającymi podmiotami. Część tych porozumień miało charakter li tylko potwierdzający istniejący już stan faktyczny, czyli innymi słowy formalizujący prowadzoną de facto współpracę. Dla opracowania porozumień i ich podpisania pomocnym było Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 26.08.1998 r. w sprawie określenia zakresu i trybu uczestnictwa podmiotów wymienionych w art. 38 KKW w wykonywaniu kar i….. Rozporządzenie to jest komplementarną regulacją sposobu, trybu i zasad współpracy ze światem zewnętrznym. Jako takie nie budzi większych emocji wśród praktyków, może poza jednym szczegółowym uregulowaniem, które należy poddać krytyce.
Otóż w myśl ww. rozporządzenia przedstawicielem instytucji współdziałającej z zakładem nie może być osoba uprzednio skazana za przestępstwo umyślne. Pozornie kwestia jasna i uzasadniona, ale praktycy wiedzą, że bardzo często zdarza się, że osoba skazana w czasie odbywania kary głęboko angażuje się, na przykład w działalność Ruchu Anonimowych Alkoholików i osiąga sukces w postaci związania się z Ruchem na trwałe poprzez zaprzestanie picia alkoholu. Po zakończeniu kary taka osoba nadal jest aktywnym działaczem Ruchu i jako przykład pozytywny mogłaby realizować się na terenie jednostki penitencjarnej już jako wolny obywatel. Niestety Rozporządzenie wprost tego zabrania, co jest chyba nieporozumieniem lub wynika z braku konsultacji z praktykami. Przecież nie ma nic bardziej przekonywującego dla skazanego jak przykład byłego skazanego, który zrealizował podstawowe cele wykonywania kary pozbawienia wolności, a o to w gruncie rzeczy chodzi. Nowoczesne więziennictwa zachodnie wręcz uznają za konieczne posiłkowanie się w pracy penitencjarnej byłymi skazanymi, nie widząc w tym nic niestosownego czy demoralizującego.
W tym miejscu można finalnie stwierdzić, że w aktualnym, stanie prawnym uprawianie Public Relations jest nie tyle możliwe, co obligatoryjne dla administracji jednostek penitencjarnych w szerokim tego słowa znaczeniu.