Archiwa tagu: public relations

Pojęcie Public Relation

Pojęcie „Public Relation” w relacji do kodeksowo nakreślonych celów działalności jednostek penitencjarnych.

Najczęściej spotykana i najbardziej obrazowa definicja określa PR jako:

Międzynarodowe Stowarzyszenie PR: „…świadome, zaplanowane i długotrwałe pielęgnowanie stosunków jakiejkolwiek organizacji ( gospodarczej, niegospodarczej, instytucji, urzędu ) z jej bliższym i dalszym otoczeniem, przy uwzględnieniu nastawienia i opinii, oraz zainteresowania tego otoczenia w stosunku do danej organizacji, które głównie za pośrednictwem systemu informacyjnego oraz zwrotnego odbierania sygnałów od otoczenia ma doprowadzić do wzbudzenia zainteresowania, pozytywnego nastawienia i zaufania tego otoczenia do organizacji”.

Inne definicje są w mojej ocenie mniej interesujące i mniej precyzyjne, ale podaję ich przegląd dla celów porównawczych.

Institute of Public Relations: „…praktyczne działania w ramach PR to planowy i nieustanny wysiłek, aby stworzyć i utrzymać dobrą reputację przedsiębiorstwa oraz wzajemne zrozumienie między instytucją a odbiorcami jej działań”.

Deklaracja Meksykańska Stowarzyszeń PR: „…praktyczne działania w ramach PR to dziedzina sztuki i gałąź nauki społecznej polegająca na analizie tendencji, przewidywaniu ich konsekwencji, doradztwie dla kierownictwa różnych instytucji oraz wdrażaniu zaplanowanych programów działań, które będą służyć zarówno danej instytucji, jak i dobru publicznemu”.

Webster New International Dictionary: „…promocja wzajemnych kontaktów i dobrej reputacji pomiędzy osobą, firmą lub instytucją a innymi osobami, szczególnymi grupami odbiorców lub ogółem społeczeństwa, poprzez dystrybucję łatwo interpretowalnych materiałów i rozwijanie przyjaznej wymiany zdań, oraz oceny reakcji danej grupy odbiorców”.

Sam Black: „…PR to sztuka i nauka osiągania harmonii z otoczeniem poprzez wzajemne porozumienie oparte na prawdziwej i pełnej informacji”.

Scott M. Cutlip: „…PR to funkcja zarządzania, która nawiązuje i podtrzymuje wzajemnie korzystne stosunki pomiędzy instytucją oraz grupami (publics), od których zależy jej sukces lub klęska”.

Dwie definicje żartobliwe:

Biblia – (List do Hebrajczyków; 13:16): „O dobrych uczynkach i ich rozgłaszaniu nie zapominaj”.

Robert Heilbroner: „PR to zawodowa solidarność setek tysięcy specjalistów złączonych wspólna profesją, a których wspólny problem polega na ustaleniu czym w istocie jest ich zawód”.

Oprócz zacytowanych jak i innych, licznych definicji pojęcia Public Relation wskazuję jako najodpowiedniejszą tę, którą prezentuje Międzynarodowe Stowarzyszenie PR. Kładzie ona główne akcenty na dążenie do pewnej ugody społecznej i lepszej realizacji wspólnych interesów organizacji oraz zainteresowanych jej działalnością kręgów społecznych. W moim przekonaniu w jakiś szczególny sposób koreluje powyższe z powszechnym rozumieniem celów działania takiej instytucji jak jednostka penitencjarna. Inne definicje bliższe są działalności firm handlowych lub stricte produkcyjnych, a taką więzienie przecież nie jest.
W stanie prawnym sprzed 01 września ubiegłego roku, a więc przed wejściem w życie nowego KKW, w definicji celów wykonywania kary pozbawienia wolności określonych w art. 37 „starego” KKW nie znajdujemy prostej lub jednoznacznej relacji pomiędzy pojęciem PR, a tymi celami. Pomimo tego zdawaliśmy sobie sprawę, że kształtowanie u skazanego społecznie pożądanej postawy i wdrażania go do społecznie użytecznej pracy oraz przestrzegania porządku prawnego nie może odbywać się skutecznie bez pozytywnego nastawienia „otoczenia” do Służby Więziennej, która z natury rzeczy jest „organizacją”. Zwłaszcza, że w/w cele strategiczne osiągało się prowadząc pracę resocjalizacyjną, polegającą na poddaniu skazanego dyscyplinie i porządkowi w odpowiednim zakładzie oraz na oddziaływaniu przez pracę, naukę i zajęcia kulturalno – oświatowe. Takich oddziaływań nie dało się realizować całkowicie w sposób zamknięty, a taki czy inny udział „otoczenia” był bezwzględnie konieczny i praktykowany w stopniu wprost proporcjonalnym do „pozytywnego nastawienia”. Bliżej pojęcia PR była natomiast treść Rozdziału 7 Regulaminu Wykonywania Kary Pozbawienia Wolności (dalej RWKPW), a konkretnie § 122 wskazujący na to, że w procesie resocjalizacji skazanych, administracja zakładu karnego inicjuje różne formy współdziałania ze społeczeństwem. Można przyjąć, że pod pojęciem „różne formy” była także ukryta ewentualność prowadzenia przez administrację więzienną PR, a już na pewno określenie to niwelowało wszelkie wątpliwości co do tego czy można było poświęcać czas i środki na tę pozornie ekstrawagancką działalność.
Zgoła inaczej, to znaczy o wiele precyzyjniej i szerzej mówi się na ten temat w nowym KKW, który wszedł w życie w dniu 01.09.1998 r. Już sama definicja celów wykonywania kary pozbawienia wolności (znajdująca się w art.67 kodeksu), a którymi są: wzbudzenie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa – odwołuje się do sposobów oddziaływania. W paragrafie 3 ww. artykułu znajdujemy, że między innymi w oddziaływaniu na skazanych należy uwzględniać podtrzymywanie kontaktów ze światem zewnętrznym
Uczestnictwu społeczeństwa w wykonywaniu orzeczeń poświęcono natomiast cały rozdział VII nowego kodeksu, co samo w sobie oznacza wyraźną wolę ustawodawcy do podkreślenia roli i wysokiego znaczenia współdziałania jednostek penitencjarnych z instytucjami zewnętrznymi. W art. 38 nowego KKW mowa jest o możliwości współdziałania stowarzyszeń, fundacji, organizacji i instytucji, a także kościołów i związków wyznaniowych i osób godnych zaufania. Współdziałanie to może dotyczyć przedmiotowo szeroko rozumianego wykonywania kar, środków karnych, zabezpieczających i zapobiegawczych ( a więc nawet tymczasowego aresztowania). A w zakresie rodzajów działalności polegać ma na udziale w działalności resocjalizacyjnej, społecznej, kulturalnej, oświatowej, sportowej i religijnej. Dostrzeżmy tu ogromny zasięg dopuszczalnej działalności, zarówno co do podmiotowych jak i przedmiotowych jej aspektów.
W art.40 nowego KKW ujmuje się jeszcze obowiązek powołania organów koordynujących powyższe, a mianowicie Rady Głównej do Spraw Społecznej Readaptacji i Pomocy Skazanym powoływanej przez Premiera i analogicznych Rad Wojewódzkich powoływanych przez Wojewodę. Pomijając kwestie organizacyjne i strukturalne rozważmy co jest niezbędne by rozwinąć szeroko tego rodzaju współdziałanie ze środowiskiem zewnętrznym, który to obowiązek nabrał rangi ustawowej. Sytuacja uległa o tyle zmianie, że to już nie przeczucie nadchodzących zmian i aktywność poszczególnych jednostek lub konkretnych osób jest wystarczające do otwierania się na świat zewnętrzny. Obowiązek ustawowy konkretyzuje cele i podmioty, które należy pozyskać, aby proces wychowawczy nabrał głębszego społecznego wymiaru. Krótko stwierdzę, że w jednostkach okręgu łódzkiego proces ten przebiegł zupełnie bezproblemowo, a to właśnie dlatego, że już znacznie wcześniej dostrzeżono potrzebę prowadzenia efektywnego PR i pozyskani dla resocjalizacji sprzymierzeńcy współpracowali z naszymi jednostkami i samym Okręgowym Inspektoratem od kilku lat. Podając przykład jednostki, którą aktualnie kieruję, czyli ZK nr 1 w Łodzi, w oparciu o przepis paragrafu 2 art. 38 nowego KKW podpisano do końca 1998 roku 6 porozumień ze współdziałającymi podmiotami. Część tych porozumień miało charakter li tylko potwierdzający istniejący już stan faktyczny, czyli innymi słowy formalizujący prowadzoną de facto współpracę. Dla opracowania porozumień i ich podpisania pomocnym było Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 26.08.1998 r. w sprawie określenia zakresu i trybu uczestnictwa podmiotów wymienionych w art. 38 KKW w wykonywaniu kar i….. Rozporządzenie to jest komplementarną regulacją sposobu, trybu i zasad współpracy ze światem zewnętrznym. Jako takie nie budzi większych emocji wśród praktyków, może poza jednym szczegółowym uregulowaniem, które należy poddać krytyce.
Otóż w myśl ww. rozporządzenia przedstawicielem instytucji współdziałającej z zakładem nie może być osoba uprzednio skazana za przestępstwo umyślne. Pozornie kwestia jasna i uzasadniona, ale praktycy wiedzą, że bardzo często zdarza się, że osoba skazana w czasie odbywania kary głęboko angażuje się, na przykład w działalność Ruchu Anonimowych Alkoholików i osiąga sukces w postaci związania się z Ruchem na trwałe poprzez zaprzestanie picia alkoholu. Po zakończeniu kary taka osoba nadal jest aktywnym działaczem Ruchu i jako przykład pozytywny mogłaby realizować się na terenie jednostki penitencjarnej już jako wolny obywatel. Niestety Rozporządzenie wprost tego zabrania, co jest chyba nieporozumieniem lub wynika z braku konsultacji z praktykami. Przecież nie ma nic bardziej przekonywującego dla skazanego jak przykład byłego skazanego, który zrealizował podstawowe cele wykonywania kary pozbawienia wolności, a o to w gruncie rzeczy chodzi. Nowoczesne więziennictwa zachodnie wręcz uznają za konieczne posiłkowanie się w pracy penitencjarnej byłymi skazanymi, nie widząc w tym nic niestosownego czy demoralizującego.
W tym miejscu można finalnie stwierdzić, że w aktualnym, stanie prawnym uprawianie Public Relations jest nie tyle możliwe, co obligatoryjne dla administracji jednostek penitencjarnych w szerokim tego słowa znaczeniu.