Archiwa tagu: public relations

Public relations

Public relations – „Podstawą public relations jest znajomość sytuacji społecznej, a to znaczy słuchanie społeczeństwa i różnych rodzajów zbiorowości. Inaczej mówiąc, jest to opis i pomiar stanu opinii publicznej. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że badania opinii społecznej nie dają zazwyczaj satysfakcji ich zleceniodawcom, bowiem z reguły ujawniają poważne niedostatki w pracy zarówno działów PR, jak i dyrekcji”[1]

Public relations można określić jako planowe i ciągłe wysiłki mające na celu stworzenie i utrzymanie wzajemnego zrozumienia między daną organizacją a społeczeństwem. Chodzi więc w tym wypadku nie o promowanie sprzedaży konkretnego produktu, lecz o tworzenie zaufania do przedsiębiorstwa jako całości, co ma oczywiście w konsekwencji przyczynić się po jakimś czasie do wzrostu popytu na towary firmy i do zwiększenia sprzedaży.

Public relations jest pewną formą promocji, dziś ma szczególne znaczenie dlatego, że powstają coraz nowe firmy, niektóre przedsiębiorstwa łączą się, inne zmieniają branże swego działania, co wymaga stworzenia ich tożsamości i określonego obrazu w opinii publicznej. Aby to osiągnąć można, prowadzić następujące działania:

  • kontakty z prasą, radiem i telewizją, co w niektórych przedsiębiorstwach należy do rzecznika prasowego,
  • obsługa klientów odwiedzających przedsiębiorstwo, także w czasie targów i wystaw,
  • przedstawianie referencji innych odbiorców, dotyczących towarów sprzedawanych przez przedsiębiorstwo,
  • kontakty z najbliższym otoczeniem przedsiębiorstwa, polegające na organizowaniu różnych imprez, mających na celu jego integrację ze środowiskiem, np. dni otwartych drzwi, czy umożliwienie zapoznania się z przedsiębiorstwem, procesem produkcyjnym itp.,
  • uczestniczenie w akcjach organizowanych przez organizacje społeczne,
  • kontakty z innymi instytucjami, także ze szkołami i wyższymi uczelniami,
  • organizowanie sympozjów naukowych związanych z dziedzin, w której działa przedsiębiorstwo,
  • opracowywanie informacji i raportów na temat działalności przedsiębiorstwa, co znajduje często wyraz w formie różnego rodzaju wydawnictw,
  • wykorzystywanie wszelkich innych kontaktów z otoczeniem przedsiębiorstwa w celu tworzenia zaufania do firmy,
  • opracowywanie prospektów emisyjnych w wypadku prywatyzacji przedsiębiorstwa,
  • utrzymywanie kontaktów z akcjonariuszami, np. opracowywanie i wysyłanie sprawozdań z działalności przedsiębiorstwa oraz przygotowywanie i organizowanie ogólnych zgromadzeń akcjonariuszy.

Z punktu widzenia powiązania public relations z innymi działaniami prowadzonymi w przedsiębiorstwie można więc wyróżnić dwie ich grupy:

  • public relations jako samoistne działania, celowo inicjowane i prowadzone w celu zdobycia i utrzymania zaufania otoczenia do przedsiebiorstwa, np. wspomniane sympozja, wydawnictwa i wykorzystanie środków masowego przekazu,
  • public relations jako działania prowadzone w związku z innymi czynnościami, polegające na wykorzystywaniu ich do tworzenia zaufania do firmy, np. organizowanie wizyt klientów w przedsiębiorstwie, kontakty osobiste czy listowne.[2]

Public relations to zestaw celowo dobranych działań zapewniających firmie systematyczne komunikowanie się z otoczeniem (kształtujących stosunki z otoczeniem). Wszystkie te działania służą wytworzeniu pozytywnych postaw wobec firmy. Rola public relations w systemie promocji firm ubezpieczeniowych stopniowo wzrasta.

Sponsorowanie polega na wspomaganiu w formie finansowej lub/i rzeczowej działalności społecznie użytecznej (np. sportowej, oświatowej, ochrony zdrowia itp.) i wywołaniu tym sposobem u potencjalnych nabywców pozytywnych skojarzeń z firmą i jej produktami/usługami. [3]

[1] T. Goban-Klas, Public relations,  Businessman Press, Warszawa

[2] A. Sznajder Sztuka promocji czyli jak najlepiej zaprezentować siebie i swoją firmę, str. 124

[3] B. Nowotarska-Romaniak Marketing usług ubezpieczeniowych, str. 82

Pojęcie Public Relation

Pojęcie „Public Relation” w relacji do kodeksowo nakreślonych celów działalności jednostek penitencjarnych.

Najczęściej spotykana i najbardziej obrazowa definicja określa PR jako:

Międzynarodowe Stowarzyszenie PR: „…świadome, zaplanowane i długotrwałe pielęgnowanie stosunków jakiejkolwiek organizacji ( gospodarczej, niegospodarczej, instytucji, urzędu ) z jej bliższym i dalszym otoczeniem, przy uwzględnieniu nastawienia i opinii, oraz zainteresowania tego otoczenia w stosunku do danej organizacji, które głównie za pośrednictwem systemu informacyjnego oraz zwrotnego odbierania sygnałów od otoczenia ma doprowadzić do wzbudzenia zainteresowania, pozytywnego nastawienia i zaufania tego otoczenia do organizacji”.

Inne definicje są w mojej ocenie mniej interesujące i mniej precyzyjne, ale podaję ich przegląd dla celów porównawczych.

Institute of Public Relations: „…praktyczne działania w ramach PR to planowy i nieustanny wysiłek, aby stworzyć i utrzymać dobrą reputację przedsiębiorstwa oraz wzajemne zrozumienie między instytucją a odbiorcami jej działań”.

Deklaracja Meksykańska Stowarzyszeń PR: „…praktyczne działania w ramach PR to dziedzina sztuki i gałąź nauki społecznej polegająca na analizie tendencji, przewidywaniu ich konsekwencji, doradztwie dla kierownictwa różnych instytucji oraz wdrażaniu zaplanowanych programów działań, które będą służyć zarówno danej instytucji, jak i dobru publicznemu”.

Webster New International Dictionary: „…promocja wzajemnych kontaktów i dobrej reputacji pomiędzy osobą, firmą lub instytucją a innymi osobami, szczególnymi grupami odbiorców lub ogółem społeczeństwa, poprzez dystrybucję łatwo interpretowalnych materiałów i rozwijanie przyjaznej wymiany zdań, oraz oceny reakcji danej grupy odbiorców”.

Sam Black: „…PR to sztuka i nauka osiągania harmonii z otoczeniem poprzez wzajemne porozumienie oparte na prawdziwej i pełnej informacji”.

Scott M. Cutlip: „…PR to funkcja zarządzania, która nawiązuje i podtrzymuje wzajemnie korzystne stosunki pomiędzy instytucją oraz grupami (publics), od których zależy jej sukces lub klęska”.

Dwie definicje żartobliwe:

Biblia – (List do Hebrajczyków; 13:16): „O dobrych uczynkach i ich rozgłaszaniu nie zapominaj”.

Robert Heilbroner: „PR to zawodowa solidarność setek tysięcy specjalistów złączonych wspólna profesją, a których wspólny problem polega na ustaleniu czym w istocie jest ich zawód”.

Oprócz zacytowanych jak i innych, licznych definicji pojęcia Public Relation wskazuję jako najodpowiedniejszą tę, którą prezentuje Międzynarodowe Stowarzyszenie PR. Kładzie ona główne akcenty na dążenie do pewnej ugody społecznej i lepszej realizacji wspólnych interesów organizacji oraz zainteresowanych jej działalnością kręgów społecznych. W moim przekonaniu w jakiś szczególny sposób koreluje powyższe z powszechnym rozumieniem celów działania takiej instytucji jak jednostka penitencjarna. Inne definicje bliższe są działalności firm handlowych lub stricte produkcyjnych, a taką więzienie przecież nie jest.
W stanie prawnym sprzed 01 września ubiegłego roku, a więc przed wejściem w życie nowego KKW, w definicji celów wykonywania kary pozbawienia wolności określonych w art. 37 „starego” KKW nie znajdujemy prostej lub jednoznacznej relacji pomiędzy pojęciem PR, a tymi celami. Pomimo tego zdawaliśmy sobie sprawę, że kształtowanie u skazanego społecznie pożądanej postawy i wdrażania go do społecznie użytecznej pracy oraz przestrzegania porządku prawnego nie może odbywać się skutecznie bez pozytywnego nastawienia „otoczenia” do Służby Więziennej, która z natury rzeczy jest „organizacją”. Zwłaszcza, że w/w cele strategiczne osiągało się prowadząc pracę resocjalizacyjną, polegającą na poddaniu skazanego dyscyplinie i porządkowi w odpowiednim zakładzie oraz na oddziaływaniu przez pracę, naukę i zajęcia kulturalno – oświatowe. Takich oddziaływań nie dało się realizować całkowicie w sposób zamknięty, a taki czy inny udział „otoczenia” był bezwzględnie konieczny i praktykowany w stopniu wprost proporcjonalnym do „pozytywnego nastawienia”. Bliżej pojęcia PR była natomiast treść Rozdziału 7 Regulaminu Wykonywania Kary Pozbawienia Wolności (dalej RWKPW), a konkretnie § 122 wskazujący na to, że w procesie resocjalizacji skazanych, administracja zakładu karnego inicjuje różne formy współdziałania ze społeczeństwem. Można przyjąć, że pod pojęciem „różne formy” była także ukryta ewentualność prowadzenia przez administrację więzienną PR, a już na pewno określenie to niwelowało wszelkie wątpliwości co do tego czy można było poświęcać czas i środki na tę pozornie ekstrawagancką działalność.
Zgoła inaczej, to znaczy o wiele precyzyjniej i szerzej mówi się na ten temat w nowym KKW, który wszedł w życie w dniu 01.09.1998 r. Już sama definicja celów wykonywania kary pozbawienia wolności (znajdująca się w art.67 kodeksu), a którymi są: wzbudzenie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa – odwołuje się do sposobów oddziaływania. W paragrafie 3 ww. artykułu znajdujemy, że między innymi w oddziaływaniu na skazanych należy uwzględniać podtrzymywanie kontaktów ze światem zewnętrznym
Uczestnictwu społeczeństwa w wykonywaniu orzeczeń poświęcono natomiast cały rozdział VII nowego kodeksu, co samo w sobie oznacza wyraźną wolę ustawodawcy do podkreślenia roli i wysokiego znaczenia współdziałania jednostek penitencjarnych z instytucjami zewnętrznymi. W art. 38 nowego KKW mowa jest o możliwości współdziałania stowarzyszeń, fundacji, organizacji i instytucji, a także kościołów i związków wyznaniowych i osób godnych zaufania. Współdziałanie to może dotyczyć przedmiotowo szeroko rozumianego wykonywania kar, środków karnych, zabezpieczających i zapobiegawczych ( a więc nawet tymczasowego aresztowania). A w zakresie rodzajów działalności polegać ma na udziale w działalności resocjalizacyjnej, społecznej, kulturalnej, oświatowej, sportowej i religijnej. Dostrzeżmy tu ogromny zasięg dopuszczalnej działalności, zarówno co do podmiotowych jak i przedmiotowych jej aspektów.
W art.40 nowego KKW ujmuje się jeszcze obowiązek powołania organów koordynujących powyższe, a mianowicie Rady Głównej do Spraw Społecznej Readaptacji i Pomocy Skazanym powoływanej przez Premiera i analogicznych Rad Wojewódzkich powoływanych przez Wojewodę. Pomijając kwestie organizacyjne i strukturalne rozważmy co jest niezbędne by rozwinąć szeroko tego rodzaju współdziałanie ze środowiskiem zewnętrznym, który to obowiązek nabrał rangi ustawowej. Sytuacja uległa o tyle zmianie, że to już nie przeczucie nadchodzących zmian i aktywność poszczególnych jednostek lub konkretnych osób jest wystarczające do otwierania się na świat zewnętrzny. Obowiązek ustawowy konkretyzuje cele i podmioty, które należy pozyskać, aby proces wychowawczy nabrał głębszego społecznego wymiaru. Krótko stwierdzę, że w jednostkach okręgu łódzkiego proces ten przebiegł zupełnie bezproblemowo, a to właśnie dlatego, że już znacznie wcześniej dostrzeżono potrzebę prowadzenia efektywnego PR i pozyskani dla resocjalizacji sprzymierzeńcy współpracowali z naszymi jednostkami i samym Okręgowym Inspektoratem od kilku lat. Podając przykład jednostki, którą aktualnie kieruję, czyli ZK nr 1 w Łodzi, w oparciu o przepis paragrafu 2 art. 38 nowego KKW podpisano do końca 1998 roku 6 porozumień ze współdziałającymi podmiotami. Część tych porozumień miało charakter li tylko potwierdzający istniejący już stan faktyczny, czyli innymi słowy formalizujący prowadzoną de facto współpracę. Dla opracowania porozumień i ich podpisania pomocnym było Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 26.08.1998 r. w sprawie określenia zakresu i trybu uczestnictwa podmiotów wymienionych w art. 38 KKW w wykonywaniu kar i….. Rozporządzenie to jest komplementarną regulacją sposobu, trybu i zasad współpracy ze światem zewnętrznym. Jako takie nie budzi większych emocji wśród praktyków, może poza jednym szczegółowym uregulowaniem, które należy poddać krytyce.
Otóż w myśl ww. rozporządzenia przedstawicielem instytucji współdziałającej z zakładem nie może być osoba uprzednio skazana za przestępstwo umyślne. Pozornie kwestia jasna i uzasadniona, ale praktycy wiedzą, że bardzo często zdarza się, że osoba skazana w czasie odbywania kary głęboko angażuje się, na przykład w działalność Ruchu Anonimowych Alkoholików i osiąga sukces w postaci związania się z Ruchem na trwałe poprzez zaprzestanie picia alkoholu. Po zakończeniu kary taka osoba nadal jest aktywnym działaczem Ruchu i jako przykład pozytywny mogłaby realizować się na terenie jednostki penitencjarnej już jako wolny obywatel. Niestety Rozporządzenie wprost tego zabrania, co jest chyba nieporozumieniem lub wynika z braku konsultacji z praktykami. Przecież nie ma nic bardziej przekonywującego dla skazanego jak przykład byłego skazanego, który zrealizował podstawowe cele wykonywania kary pozbawienia wolności, a o to w gruncie rzeczy chodzi. Nowoczesne więziennictwa zachodnie wręcz uznają za konieczne posiłkowanie się w pracy penitencjarnej byłymi skazanymi, nie widząc w tym nic niestosownego czy demoralizującego.
W tym miejscu można finalnie stwierdzić, że w aktualnym, stanie prawnym uprawianie Public Relations jest nie tyle możliwe, co obligatoryjne dla administracji jednostek penitencjarnych w szerokim tego słowa znaczeniu.